NA PODSTAWIE POWIEŚCI
WE ONLY KNOW SO MUCH AUTORSTWA ELIZABETH CRANE
Pragnęłam go.
Znacie ten rodzaj żądzy?
Takiej, która nie poddaje się rozumowi.
Żadnej myśli.
Jest czysto fizyczna.
Moje ciało tego żąda. Teraz.
Moje ciało to ja.
Twoje ciało to ja.
„Ja” przechodzi w „my”.
Czułam, że to miłość.
To była miłość.
Hej.
Czekaj.
Mam coś dla ciebie.
Mott!
Dzień dobry.
Poproszę jabłka.
Ładnie wyglądają.
Nie wierzyłam w istnienie bratnich dusz, ale...
- Kwiaty też? - Tak.
...łączyło nas coś nie z tego świata
i całkowicie mną zawładnęło.
Chciałam, żeby mną władało.
Ale ja nie żyję w innym świecie.
Żyję w tym.
RZECZYWISTOŚĆ
Chrysanthemum morifolium.
Semper Fi!
- Myślałem, że wykrzykujemy hasła. - Nie, Theodore.
Gordon mówił o chryzantemach.
W supermarkecie musiała być długa kolejka.
Chryzantemy to wytrzymałe kwiaty.
O tej porze roku rzadko widuje się inne.
To zaskakująco różnorodny gatunek.
W USA ma raczej dobre konotacje.
Ale w innych krajach
kojarzy się je z rozpaczą.
Z żałobą.
A jeszcze w innych ze szczerością.
Tak czy siak, są śliczne.
Kupiłaś je na rynku?
Mogłem przynieść ci kwiaty z pracy, za darmo.
Pewnie mogłeś.
Syrop leci ci na podręcznik do matematyki.
Strony się skleją.
Nie szkodzi, już to przeczytałem.
Może przebić na inne rozdziały.
Przeczytałem cały podręcznik. Zrobiłem wszystkie zadania.
Ot, spójrz na to.
Spodoba ci się.
Wiesz, kim był Johann Sebastian Bach?
Tak, dziadku.
Pewnie, że wie.
Pokazujesz mu swoje pamiątkowe medale
każdego dnia.
KYLE JEST WOLNY
- Co? - Co się stało?
Priscilla, mam dziś spotkanie klubu książkowego.
Nawet nie myśl o tym, żeby zabrać...
auto.
W kalendarzu nie ma nic o klubie książkowym.
KLUB KSIĄŻKOWY
Cześć.
Sto lat z okazji Dnia Szefa, szefie.
To bonsai.
Cudownie. Wiesz...
że bonsai
pochodzi z czasów wczesnych kultur egipskich?
Mimo że większość ludzi kojarzy je z Japonią
i filozofią wabi-sabi.
Wiesz, co to wabi-sabi, prawda?
Nie?
U jej podstaw
leży oddawanie szacunku przemijalności.
W związku z tym
jestem zaskoczony, że bonsai
zyskało popularność w Ameryce,
biorąc pod uwagę nasz konsumpcjonizm.
Nie ma za co.
Pokazywałem uczniom,
jak tworzy się poezję negatywną.
Zauważyłem, że wszystkie wiersze miłosne
są o tobie.
Z twego ciała czas przenika przez nas.
Noc, przestrzeń, ruch Ziemi.
Cichy dźwięk.
W twojej duszy rodzi się radość.
Z pocałunkiem miłości.
- Twoje piersi, twoje pożądanie. - Jean!
Theo znowu wyszedł.
Cholera.
BURGERY DOMOWE LODY
Priscilla? Zapomnij o tym kolesiu.
Nigdy go nie lubiłam.
Kyle to dupek.
Tydzień temu w Chipotle widziałam,
jak gada z Lindsey Halgerson.
Wtedy jeszcze byliśmy razem.
Ona nawet nie jest ładna.
To perfidna sucz.
Nie można gadać w Chipotle z zajętym facetem.
Ona tam pracuje.
To nieistotne. Danielle ma rację.
Tak nie można. Nie gada się z czyimś facetem.
To suka.
Cześć.
Któraś z was byłaby zainteresowana wystąpieniem w reality show?
Serio jesteście z telewizji?
- Tak, z najprawdziwszej. - Tak.
Super. O czym jest ten program?
Szczegóły są poufne, dopóki nie rozpoczniemy produkcji.
Ale będzie fajny.
O kobietach.
- Z wieloma bohaterkami. - Tak.
Zbieramy ludzi, którzy nas zaciekawią.
Szukamy kogoś, kto ma w sobie...
- to coś. - Właśnie.
Na tej stronie są szczegóły przesłuchania.
Mamy przygotować jakiś monolog czy coś?
- Urocze. Nie. - Urocze.
Żadnych monologów.
Po prostu bądźcie sobą.
- Bądźcie sobą. - Jasne?
Pewnie.
Tabbouleh to potrawa z libańskich gór.
Mimo że istnieją odmiany armeńskie
i tureckie.
Ale tam dają więcej pietruszki niż kaszy bulgur.
Gordon?
Gordon Copeland?
Wiedziałam, że to ty.
Przepraszam, my się znamy?
Trudy.
Trudy Parker.
Trudy.
Ostatni rok, Ross Hall.
Piwo w kuflach, rzutki na świetlicy,
frisbee na placu.
Żarty sobie robisz?
Na walentynki
dałeś mi jednoczęściową piżamę z czerwonymi stopami.
Ja ci dałam Źdźbła trawy. Poszliśmy do francuskiej knajpy.
W drodze powrotnej padało,
więc ukryliśmy się w wielkiej betonowej rurze,
aż przestało lać.
Żartowałeś sobie, że nasza piosenka
to „Why Don't We Do It In The Road”.
Ja...
Mieszkałam w pokoju z Sheilą.
Tą od tańca brzucha?
Tak.
Gdy my byliśmy parą przez siedem miesięcy.
Widzę, że byłeś pochłonięty swoją...
pracą na temat...
włoskiego malarstwa renesansowego.
Studiowałeś historię sztuki.
Tak, ja...
skończyłem hotelarstwo na Uniwersytecie Cornella.
Gratulacje.
No cóż...
Trzymaj się.
Ty też.
Trudy.
Nie mogłam się wciągnąć.
Ten Ignatius był...
Popaprany.
Totalnie niesympatyczny.
„Patrzcie na mnie, tak mi źle,
utknąłem na zadupiu
i mam okropne gazy”.
Postaci nie muszą być zawsze...
sympatyczne, żeby być interesującymi.
Coś jeszcze?
Może ty coś powiesz, James?
Ty wybrałeś tę książkę.
Chcę posłuchać, co ma do powiedzenia Jean.
To może zabrzmieć dziwnie,
ale w pewnym sensie utożsamiam się z Ignatiusem.
Matka chce go zamknąć w psychiatryku.
Każdy przez to przechodzi.
Ignatius czuje się bezradny,
skazany na pastwę losu,
który mu nie sprzyja.
Też się tak czułam.
„Ci, którzy nie znają natury
i celu rzeczy,
uważają, że przestępcy i źli ludzie
posiedli władzę i szczęście”.
To nie z tej książki, Margot.
To cytat z O pociechach filozofii, o której często wspomina Ignatius.
Przeczytałaś ją?
Filozofowie z szóstego wieku potrafią mnie wciągnąć.
A mnie zdjęcia kotów w kartonach.
Uwielbiam koty w kartonach!
O Boże.
Widziałyście to z kociakiem i królikiem w filiżance?
- Nie! - Pokażę wam.
- Musicie to zobaczyć. Jest przesłodkie. - Pokaż.
Ale urocze.
Ale on uważa,
że prawdziwą wartość można odnaleźć
jedynie w sobie.
Czyli w tym sensie szczęście jest...
Ty jesteś moim szczęściem.
James.
Jesteś pięknym kwitnącym drzewem.
Ja jestem zmęczonym ptakiem
szukającym gniazda.
James.
Coraz trudniej jest mi się tobą dzielić.
Zapomnij.
Otis ma dopiero dziewięć lat. I...
myślałam, że będziemy się opiekować Theo i Vivian tylko przez chwilę.
Alzheimer jest nieprzewidywalny.
Nadal czuję na sobie twój zapach.
Po prostu muszę wziąć pod uwagę wiele czynników.
To naprawdę trudne.
Co jest takie trudne?
Zasugerowałam, że moglibyśmy przeczytać jakiś klasyk.
Może Moby Dicka.
Nie, dziękuję.
Dobrze jej powiedziałeś.
„Niektóre statki wypływają z własnych portów i nigdy się nie odnajdują”.
- Ma coś w sobie. - Tak.
Ma.
Przeczytam wam mój najnowszy artykuł o optometrii.
„Mój ojciec był optometrystą
i jednocześnie jubilerem,
gdyż w tamtych czasach te zawody często
były ze sobą związane.
Uwielbiałem siadać w jego fotelu.
I przedmioty związane z tą pracą.
Dźwięk wielkiego okularu.
Oraz zakrzywienie samej rogówki
z jej elementami, które przekazują obraz
do stanowiska pielęgniarki oddziałowej”.
POZIOMO DZIEWCZYNA, KTÓRA MA SZAFKĘ OBOK MOJEJ
Kim jest Catrina?
Caterina.
Rozumiem.
Kim jest Caterina?
To dziewczyna, którą może lubię.
Ale chyba nie.
W końcu to dziewczyna i w ogóle.
To wspaniale.
Opowiedz mi o niej.
No nie wiem.
Ma dwie kitki.
Kucyki?
Chyba.
Jaka ona jest?
W jej szafce jest największy porządek.
I zawsze dziwnie skręca nogi pod ławką.
Tak jakby się splatały.
Ciekawe.
Więcej nie wiem,
bo nigdy ze mną nie gadała.
Chłopak, który mi się podobał, Roger,
gdy byłam mniej więcej w twoim wieku,
przez kilka miesięcy nie wiedział, że istnieję.
Ale w końcu się zaprzyjaźniliśmy.
A potem...
No wiesz.
Miłość jest...
prawdziwa.
Ale nie zawsze taka, jak sobie wyobrażasz.
Gdy poznałam twojego ojca,
byłam nim zauroczona bez reszty.
Był oczytany...
na swój sposób przystojny i...
Byłam taka młoda.
James przypomniał mi o innych obliczach miłości.
Ale tata ma na imię Gordon.
Tak.
Masz rację.
DZIEWCZYNY PRZED JEAN
DEBBIE ALSOP, PIĄTA KLASA
TAMMY MICKLIN, BAL W DZIESIĄTEJ KLASIE
PANI FRETKA
SPOTKANIE Z OGŁOSZENIA, KTÓREGO ŻAŁUJĘ
ELLEN ZE STRINGAMI WYSTAJĄCYMI ZNAD SPÓDNICY
Doris.
Mam hipotetyczne pytanie.
Załóżmy, że podchodzi do ciebie ktoś, z kim kiedyś coś cię łączyło.
Opowiada ci szczegóły...
które są dokładne i wiarygodne,
ale ty i tak nie kojarzysz, co mogłoby łączyć te wydarzenia
z tą osobą,
bo zupełnie jej nie pamiętasz.
Norma.
To po prostu...
To GP.
Gówno pamiętam.
No tak.
Chcesz trochę?
Co?
Został mi granat, tort i jalapeño.
Daj ręce.
Dzięki.
„Masz problemy z zapamiętywaniem imion albo numerów?”
„Jak często nie możesz sobie...”
„Co miałem zrobić?”
Nie.
„Jak często planujesz dwie rzeczy w jednym czasie?”
Czemu miałbym to robić?
Idiotyzm.
„Jak często prosisz, by ktoś powtórzył instrukcje lub opowieść,
bo nie pamiętasz...”
CZASAMI
SPRAWDŹ WYNIK
TWÓJ WYNIK
Theodore,
co ty zrobiłeś z otwieraczem?
Lubię sprawdzać, jak działają różne rzeczy.
Wiem, ale nigdy nie pamiętasz, jak je potem złożyć.
Co ty gadasz?
Zawsze pamiętam.
No dobra.
W szufladzie jest instrukcja, babciu.
Dziś rano przyłapałam go, gdy sam wychodził z domu
robić zdjęcia jakiejś wiewiórce.
Zawsze marzyła mi się kariera fotografa.
Albo muzyka.
Ale niczego nie żałuję.
Czym się zajmuje twój ojciec?
Był optometrystą.
Optometrystą?
Ja też.
Bo to ty jesteś moim ojcem.
No tak.
Gdybyś tylko widział, jak ściskał żelkowe fasolki,
które dostał od tej dziewczynki.
Jakiej dziewczynki?
Ma na imię Caterina.
No tak, Caterina.
Znasz ją?
Pewnie.
Skąd?
Czy ona była u nas w domu?
Masz rację.
Nie wiem...
co sobie myślałem.
Ja na pewno tego nie wiem.
Są tureckie.
Fasolki pochodzą z Turcji.
Turcy brali je i...
rzucali je do twardej...
Ja...
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Przepraszam.
To nic.
Boże.
Moje zadanie.
Mam wziąć te tanie szmaty
i zrobić z nich stylizację, która nie będzie obciachowa.
To niemożliwe.
Co? Mamo!
Co ty robisz?
Jestem o krok od dostania własnego reality show.
To poważna sprawa.
Nie mogę założyć byle szmaty.
I nie mogę brzmieć jak idiotka.
Muszę się skupić, żeby to się nie spieprzyło
jak wszystko inne w tym domu.
POCZTA GŁOSOWA JAMES
Cześć, kotku. Myślę o tobie... Intensywnie.
Tęsknię.
Słyszysz mnie?
Halo?
W porządku. Pewnie jesteś zajęta.
Rozumiem.
Chciałbym, żebyś była teraz w moich ramionach.
Tutaj, gdziekolwiek.
W noc i w dzień.
Jest dobrze.
Mott też za tobą tęskni.
Za tym, jak słodko się śmiałaś z z tego,
że jego głupia mordka wyglądała, jakby chciał powiedzieć,
że to, co wziął za wiewiórkę,
okazało się wiatrem. Pamiętasz?
Pewnie nigdy o tym nie zapomnisz.
Tak czy siak, znów się martwię, że to się powtórzy,
wiesz, jaki mam mózg.
ZADZWOŃ PO KARETKĘ I ODEJDŹ
PRZEPRASZAM
James?
ZAPRZECZENIE
Przepraszam.
Zaczęłam myśleć o najgorszym, co potrafiłam sobie wyobrazić.
Rzuca mnie.
Boże, on mnie zostawia.
Czułam się jak w koszmarze, którego jesteś świadoma
i zmuszasz się do pobudki, ale zdajesz sobie sprawę...
że to też jest częścią koszmaru.
MIEJSCOWY NAUCZYCIEL SZTUKI NIE ŻYJE
Co się stało?
Jean.
Należał do klubu książkowego.
To okropne.
Był chory?
Piszą, że prawdopodobnie...
odebrał sobie życie.
To...
powszechnie wiadome, że artyści często popełniają samobójstwa.
Ale samobójstwom często można zapobiec.
Niemal zawsze można zauważyć znaki.
Sugerujesz, że powinnam była to przewidzieć?
Nie.
Pewnie nie znałaś go tak dobrze.
Jean?
Wszystko w porządku?
Wtedy zdałam sobie sprawę, że nie.
Wszystko nie jest w porządku.
Nic nie jest w porządku.
GRUPA WSPARCIA DLA OSÓB W ŻAŁOBIE
PONIEDZIAŁKI I ŚRODY, 14-15
Ale nie mogłam mu tego powiedzieć.
Komu?
Słucham?
Komu nie mogłaś powiedzieć, że nic nie jest w porządku?
Mężowi, z którym jestem 20 lat.
Bo powiesił się na pasku.
Przepraszam.
Mam nie mówić takich szczegółów?
Nie wiem, jakie są tu zasady.
Dzielimy się tutaj wszystkim.
Tajemnice wpędzają nas w chorobę.
Zaprzeczenie to pierwszy etap żałoby.
Wezwałem karetkę
dwa dni po śmierci Mary Louise.
Dopiero po kilku tygodniach przyznałam sama sobie, że Ellen,
moja partnerka, nie połknęła 80 tabletek przypadkiem.
Jeśli nie będziemy w stu procentach szczerzy,
nigdy nie przepracujemy swoich problemów
i nie zaczniemy żyć dalej.
Dom, jabłko, łódka, pies, latawiec.
Co?
Proszę spróbować zapamiętać te słowa.
Dom, jabłko, łódka, pies, latawiec.
- Proszę je zapamiętać. - Dobrze.
To dziedziczne, prawda?
Cóż, z alzheimerem powiązana jest
- pewna mutacja genetyczna. - Tak.
Wiem.
Nie mogę skończyć jak mój ojciec.
Z badania wynika, że nie ma pan tego markera genetycznego.
Nie?
Na skanie nie widać znaczącej obecności płytek amyloidów.
Znaczącej.
Czyli jakieś są.
Ich obecność nie jest podstawą do zdiagnozowania choroby Alzheimera.
Obecność płytek nie jest niespotykana.
Nie ma pan zaburzeń poznawczych.
Czyli nie da się tego wykluczyć.
Możemy zrobić punkcję lędźwiową.
Ale nie ma do niej podstaw.
Wiele czynników ma wpływ na pamięć.
Problemy ze snem, stres, depresja.
Martwe, pozbawione seksu małżeństwo
prowadzące do skrajnej samotności i egzystencjalnej dysocjacji.
Słucham?
Pytam, czy w domu wszystko w porządku.
Wie pan, że różnie bywa. Raz tak, raz siak.
No dobrze.
A teraz proszę powtórzyć słowa, które miał pan zapamiętać.
Dom, jabłko,
łódka, pies...
samochód.
Nie, kot.
- Nie, to był... - W porządku.
Cztery na pięć to norma.
Nie, pamiętam. Dom, jabłko, łódka...
pies...
Przepraszam, mam kolejnego pacjenta.
Dziękuję.
Jabłko, łódka, pies...
Boże.
Było super.
- Serio? - Serio.
Priscilla Copeland.
To łatwizna.
Tylko nie bądź nudna.
- Cześć. - Cześć.
Priscilla.
Zadamy ci kilka ogólnych pytań,
żeby zobaczyć, jak wypadasz przed kamerą.
Jeśli możesz, odpowiadaj do kamery,
tylko bądź naturalna.
Jasne.
I pamiętaj, że nie ma złych odpowiedzi,
więc się tym nie przejmuj.
Chcemy, żebyś była po prostu sobą.
Pierwsze pytanie.
Na jakim etapie nauki jesteś?
Na pierwszym roku w junior college’u.
Ale tego nienawidzę. Może to rzucę.
Albo i nie.
Sama nie wiem.
Co twoim zdaniem jest twoją najlepszą cechą?
Mam świetny styl.
Jakieś hobby?
Coś w stylu zbierania znaczków?
Tak, coś w tym stylu.
SMS-y to hobby?
Nie do końca.
Kocham tańczyć.
I czytać magazyny modowe.
No dobrze, idźmy dalej.
Czy doświadczyłaś choroby psychicznej
lub się na nią leczyłaś w ciągu ostatnich dziesięciu lat?
Co?
Nie, dziesięć lat temu miałam dziewięć lat.
Dziewięciolatki mogą mieć choroby psychicznie.
To już wiem, co jest nie tak z moim bratem.
Występowałaś kiedyś w telewizji?
Kiedyś pojechałam z rodziną do Nowego Jorku
i wzięliśmy udział w nagraniu Today.
Ale staliśmy z tyłu.
Było mega słabo.
Dlaczego chcesz wystąpić w telewizji?
No chyba wszyscy chcą być w telewizji.
Nie wszyscy.
Z jakiego osiągnięcia jesteś najbardziej dumna?
Był dla mnie...
prawdziwym wzorem
mimo choroby.
Zawsze był dobrym bratem.
Myślałem, że po pierwszym razie... To było dawno temu,
gdy próbował...
Myślałem, że z nim lepiej.
Że nowe leki...
Myślałem, że mu się poprawiło.
Dość już powiedziałem.
Może ktoś jeszcze chciałby...
coś powiedzieć?
Ktoś chętny?
Proszę.
Zapraszam.
Chciałam powiedzieć, że...
pan D. był miły dla wszystkich.
Nawet jeśli ktoś nie był dobrym artystą,
dzięki niemu czuł, że nim jest.
Pokazywał nam, że sztuka może łączyć ludzi.
Że może nas zmienić.
Nigdy tego nie zapomnę.
Dziękuję.
Jeszcze jedno.
Jeśli ktoś chciałby wielkiego, uroczego, podstarzałego psa,
Mott potrzebuje nowego domu.
Moja żona jest uczulona, więc...
Dziękuję, że przyszliście upamiętnić Jamesa.
Chodź, piesku.
Moje kondolencje.
Jestem koleżanką Jamesa.
Byliśmy w jednym klubie książkowym.
Z chęcią przygarnę psa.
Syn będzie zachwycony.
- Naprawdę? - Tak.
To wspaniale.
Jest pani pewna?
Tak.
No dobrze.
W porządku, proszę powiedzieć,
kiedy może pani go wziąć.
Przywiozę pani jego rzeczy...
Mogę go zabrać teraz.
Naprawdę?
Tak.
Wstawaj.
Idziemy.
1. TORT, 2. JALAPEÑO, 3. GRANAT
OHYDA
Wiem. Jesteś smutny.
Czujesz się samotny.
Chcesz spać w naszym łóżku?
Nie.
Niech śpi w swoim.
Przeżył traumę.
Musi od razu z nami spać?
Przecież to i tak żadna różnica.
TEMATY DO ROZMOWY Z CATERINĄ
Co jeśli wyczerpiemy wszystkie tematy z listy,
zanim dojedziemy do sadu?
Otie.
Nie potrzebujesz żadnej listy.
Nie trzeba ciągle rozmawiać, jeśli łączy cię z kimś wyjątkowa więź.
James i ja ciągle tak miewamy.
Prowadziliśmy wspaniałe rozmowy, ale...
przez połowę czasu nawet nie musieliśmy rozmawiać.
Mogliśmy tylko...
siedzieć razem.
Miłość jest piękna.
Pewnego dnia
połączy cię z kimś taka więź.
I zdarzy się coś...
niemalże duchowego.
Nie wiem, jak inaczej to ująć.
Mam nadzieję, że twoja kochanka się nie zabije.
Mam już salon i różowy fotel stylistki
dla mojej lalki American Girl.
Caterina, jeśli też masz lalkę American Girl,
możesz do mnie z nią przyjść
i pobawimy się w kosmetyczkę.
Nie mam.
No dobrze, Bethany, wsiadamy do autobusu.
Nie szkodzi.
Możesz wziąć jakąś inną lalkę.
Byle była mniejsza od American Girl.
Ale taka byłaby najlepsza.
Ale możesz przynieść nawet Barbie, Ariel,
Lalaloopsy albo Götz.
W sumie Götz może być za duża.
Ale jeśli nie zmieści się na fotelu,
może usiąść obok i gadać z moją lalką,
jak będzie tak siedziała.
Nie chcę siedzieć koło okna, bo może być wypadek.
W razie wypadku lepiej siedzieć od środka?
Chyba tak.
Widziałeś taki stary film, Speed?
Jest przerażający.
O autobusie, który nie może się zatrzymać.
Myślę, że ten się zatrzyma.
Oby.
Myślisz, że kiedyś się zabijesz?
Raczej nie.
A co? Ty tak?
Nie, ale mama mówiła, że kochankowie tak robią.
Ale że specjalnie?
Chyba tak.
No to nie.
Jeśli się kiedyś zabiję, to tylko przez przypadek.
Lubisz krzyżówki?
Nie wiem. Lubię literować słowa.
A ja lubię robić krzyżówki.
To moja pierwsza.
Fajna.
Trudy...
WYSZUKIWARKA
Jest.
Droga Trudy,
bardzo cię przepraszam za to,
że zapomniałem o naszym związku.
Nie.
Za to, że cię nie pamiętałem.
Przepraszam, że nie rozpoznałem cię
w sklepie.
Dobra. Cholera.
Spotkamy się, żebyś mogła mi powiedzieć,
że nie pojebało mnie do reszty?
Głupie.
Spotkamy się na kawę?
Jezu.
Boże.
Gordon, podejdź do kas, proszę.
Gordon, podejdź do kas.
ZŁOŚĆ
Mówimy różne rzeczy ludziom,
z którymi jesteśmy blisko,
których kochamy.
Gdy z kimś jesteś, mówisz tej osobie,
że od lat masz problemy ze zdrowiem psychicznym.
Że nowe leki nie działają,
że wszystko cię przerasta
i nękają cię złe myśli.
Bardzo złe, że potrzebujesz pomocy.
To chyba bardzo osobiste.
Oczywiście, że tak.
To mnie zostawił.
Jak to by mogło nie być osobiste?
Mnie też ktoś zostawił.
Wszystkich nas porzucono.
W ten czy inny sposób.
Prawda?
Trudno uwierzyć, że twój mąż ukrywał przed tobą
chorobę psychiczną przez tyle lat.
No wiecie,
w małżeństwie po latach pewne rzeczy
przestaje się dostrzegać.
Chcę tylko pomóc.
Nie krępuj się.
Złość się.
Duszenie w sobie emocji nikomu nie pomoże.
Złość to kolejny etap żałoby.
Naprawdę?
A jaki jest następny?
Spokój, radość,
pieprzona, radosna akceptacja.
Bo tak miało być?
Oddałabym całe życie w spokoju
za jedno popołudnie
spędzone z nim na kocu w trawie.
Za jedną godzinę.
Negocjacje.
Co?
Negocjacje.
To kolejny etap.
Dziękuję, ale to chyba nie dla mnie.
To mu nie zwróci życia.
Trzeba rozmawiać z ludźmi.
Gdy dzieje się coś złego,
musisz komuś o tym powiedzieć.
WEJŚCIE CZY KUPIŁEŚ TORBĘ NA JABŁKA?
Słuchajcie.
Gdy już zbierzecie całą torebkę jabłek,
usiądźcie pod drzewem
ze swoją parą.
Lubisz roboty?
Roboty?
Nieważne.
Nie lubisz jabłek?
Lubię, tylko nie te kropki.
Te po robakach i w ogóle.
Ja też nie.
Skoro nie lubisz robaków, to pewnie owadów też nie.
Mam żelkowe fasolki, chcesz trochę?
Jasne.
Tort jest słaby, nie?
Nie lubisz tortów? Nawet czekoladowych?
Uwielbiam torty.
Chodziło mi o tortowe fasolki.
To dobrze.
Czyli możesz przyjść na moje urodziny.
Pewnie.
Ale jeśli przyjdziesz na moje urodziny,
będziesz musiał zostać moim chłopakiem.
Tato.
Hej.
Co robisz?
Muszę iść na pocztę z moim artykułem.
No tak.
Ale dzisiejszą pocztę już zabrali
i potrzebujesz do tego koperty.
Cześć.
Jean jest w domu?
Teraz nie.
Mogę w czymś pomóc?
Zostawiła na spotkaniu książkę.
W środku był adres, więc...
Przekażę ją Jean, dziękuję.
Przepraszam za nieuprzejmość. Mój ojciec...
Jestem Gordon, mąż Jean.
Przepraszam.
Muszę iść. Jeszcze raz dziękuję.
Boże.
Tato?
Ciekawostka.
Grę Spite and Malice nazywa się też Kotkiem i Myszką.
W autobusie
Caterina powiedziała, że na wszelki wypadek siedzi od środka.
Boi się kraksy.
Też się boję wypadków.
Czasem się martwię, że kogoś rozjadę.
Nie wiedziałem, babciu Bibbie.
Wiesz, że ja nie prowadzę.
Nigdy nie prowadziłam.
To by była katastrofa.
Mogę o coś spytać?
Oczywiście, córko.
Wiesz, co mówi się o pytaniach.
Jest coś, z czego jesteście bardzo dumni?
Ja chyba z moich obrazów.
Nie wiedziałam, że malujesz.
Studiowałem malarstwo w college’u.
Na jednych zajęciach.
Nauczyły mnie wszystkiego, co trzeba.
Nie wiem, od czego zacząć.
Pomyślmy...
Wiem.
Skończyłam college.
Zachowałam figurę.
Nie wspominając o mojej smykałce do przygód.
Mówiłaś, że nigdy nie usiadłabyś za kierownicą.
Chyba zapomniałaś,
że gdy byłam żoną twojego pradziadka,
lubiliśmy spędzać czas na powietrzu.
Prawdę mówiąc,
twój dziadek został spłodzony
na brzegu rzeki Kolorado.
Szkoda, że współczesne małżeństwa są, jakie są.
Jeśli z pierwszym ci nie wyjdzie,
uciekasz i bierzesz kolejny ślub.
Ja i wasz pradziadek byliśmy małżeństwem 60 lat.
To było jak ze snu.
- Ktoś chce jeszcze precle? - Tak.
Mnóstwo...
Ja też mogę powiedzieć?
Mów.
Moja symetryczna krzyżówka.
Zawsze byłem dumny z tego,
że odkąd skończyłem 12 lat, umiem wyrecytować
z pamięci
mój ulubiony wiersz.
„To nie jest kraj dla starych ludzi
Młodzi obejmujący się ramionami, ptaki na drzewach
Ginące pokolenia i ich śpiew
Coś tam, makrela.
Coś, zwierzęta, kwiaty...
Stary człowiek, starzec to...
Stary płaszcz na wieszaku”
„Chyba że dusza klaśnie w dłonie i zaśpiewa
Coraz to głośniej, im więcej strzępów w doczesnym ubraniu
Szkoły śpiewu nie ma, jest tylko nauka
Pomników własnej wspaniałości
Dlatego żeglowałem po morzach By przybyć do świętego Bizancjum”
W drugiej kwarcie stracili więcej, niż się spodziewano.
Martwisz się, że coraz częściej o czymś zapominasz?
Możesz powstrzymać utratę pamięci, a nawet ją cofnąć,
dzięki Memory Joggers.
Poszczycisz się pamięcią i koncentracją rosyjskiego mistrza szachowego
po zaledwie 90 dniach.
Zamów teraz, a otrzymasz produkt już jutro rano.
Dołącz do tysięcy osób, które odmieniły swoje życie
dzięki udowodnionemu działaniu Memory Joggers.
LISTA ZAKUPÓW
Przyniosła ją kobieta z twojego klubu.
Pewnie ją zostawiłaś.
Tak... To moja książka...
Dziękuję.
Cześć, Jean.
Dawno się nie odzywałaś.
Chciałam ci przypomnieć o dzisiejszym spotkaniu klubu.
Dedykujemy je Jamesowi.
Książka na ten tydzień to The Long Weekend.
Mam nadzieję, że będziesz.
- Cześć. - Cześć, Jean.
- Zaraz kończymy. - Dobrze.
Chodź. Siadaj.
„Nasze wspólne dni trwały wieczność i chwilę dłużej.
Trwały zawsze i nigdy”.
Co jest, Jean?
Nie podobała ci się ta książka?
Nie za bardzo.
Trudno mi uwierzyć, że mogłaby się komuś nie podobać.
Wydała mi się nieautentyczna.
Mamy wierzyć, że było im przeznaczone
zakochać się w sobie w pięć sekund?
Na jakiej podstawie?
Nie wiem.
Spójrzmy prawdzie w oczy.
Styl jest kiepski.
No dobrze.
Proszę.
Pozwólcie mi...
Jasne.
No dobra.
„Było tak, jakbyśmy
dzielili jedno ciało, jeden umysł, jedną duszę”.
To dziwne.
Niemal przerażające.
Wybacz, ale do mnie to przemówiło.
Do mnie też.
Co w tym przerażającego?
Dwie osoby w jednym ciele.
Proszę was.
Dziwna wizja.
Ja to odebrałam inaczej.
No to źle to odebrałaś.
KUCHNIA ESTII
Była trochę młodsza.
Świeżo po szkole.
Kochała czytać.
Ale potem zdziwiło mnie, jakie ma braki w klasyce.
Pani Bovary, Emma...
Nie czytała nic Austen.
Pytałam tylko, kiedy się ożeniłeś.
No tak.
W 1991.
To fajnie.
Ty nigdy nie miałaś męża?
Raz mało brakowało.
Dwa lata byłam zaręczona z trenerem koni.
Pamiętasz, jak kochałam konie?
Oczywiście.
Okazało się, że bardziej niż trenerów.
Słuchaj...
Odkąd na siebie wpadliśmy,
nie mogę przestać o tobie myśleć.
To miłe.
Chodzi mi o to, że wciąż nie mogę przypomnieć sobie naszego związku.
Może mogłabyś mi pomóc?
Opowiedz mi szczegóły
naszego związku, żebym mógł...
Dobra.
Nie dam rady znów tego robić.
- Porozmawiajmy. - Słuchaj.
Przykro mi, jeśli dzieje się z tobą coś złego,
ale chyba rozumiesz, jak niezręcznie się teraz czuję.
- Trudy. - Jestem pewna,
że da się to jakoś wyleczyć.
Na terapii.
Życzę ci powodzenia.
Ale ty... Nie.
Zaczekaj.
Trudy, czekaj.
Byłem u lekarza.
To dobry krok.
Badania niczego nie wykazały,
powiedział, że nic mi nie dolega,
więc jedyne wyjaśnienie to...
To co?
Że...
to wszystko to postęp, który ukartowałaś, żeby mnie poznać,
co mi naprawdę pochlebia,
- ale w mojej sytuacji nie mogę... - Czekaj.
Myślisz, że cię prześladuję?
Kiedy do ciebie dzwoniłam?
Kiedy do ciebie pisałam albo się z tobą jakkolwiek kontaktowałam?
Założyłem, że jesteś wyjątkowo zmyślna
i zaplanowałaś nasze spotkanie w sklepie.
Zwabiłaś mnie, żebym o ciebie zabiegał.
Jak...
Odpieprz się ode mnie.
Czekaj.
Boże, przepraszam!
Trudy...
Nie wiem, co we mnie wstąpiło.
Przepraszam.
Pojebało cię?
Nie wiem.
PERSPEKTYWA, SFUMATO I CHIAROSCURO WE WŁOSKIM MALARSTWIE RENESANSOWYM
Za dużo mówi.
Gaduła.
Tak.
Bethany?
Kim jest ta Bethany?
Zabijają się.
„Kochankowie”.
Kochankowie się zabijają.
Hej, co tam?
Hej.
Umawiam się z dupkami.
Sprzedaję używane ciuchy uszyte przez chińskie dzieci.
Nie jestem z tego dumna, ale dzięki, że pytasz.
Zapewne umrę w samotności w tym pokoju.
Chcecie zrobić o mnie program?
Zabijcie mnie.
Boże.
Jezu, mamo.
Co ty wyprawiasz?
Chciałabym to wiedzieć.
Mam następne przesłuchanie do programu.
Kazali mi po prostu być sobą.
Co to w ogóle znaczy?
To zwykle nie wymaga przygotowań.
Nie zapomnij,
że dzisiaj musisz pilnować dziadka.
Zabieramy Otisa na urodziny.
Dzisiaj?
Na serio muszę to przećwiczyć.
Nie możecie jechać jutro?
Chyba wiesz, jak działają imprezy urodzinowe.
Ludzie urządzają je w dzień urodzin.
Nie mogłaś mi o tym przypomnieć?
Zapisałam to w kalendarzu.
Tylko jedna osoba sprawdza ten kalendarz.
Chyba nie pójdziesz w tym?
Co jest nie tak z tym ubraniem?
Wszystko.
Chodź.
Nie mogę założyć jeansów.
Nie możesz zakładać tego, co masz na sobie.
To jest smutne.
Jestem smutna.
Nie musisz pogarszać sytuacji.
Załóż to.
Chcę ci pomóc.
Trzymaj.
- No dobrze. - Dziewięć milionów razy lepiej.
- Sto lat - Sto lat
Powiedziała, że mają „dwutygodnicę”.
To urocze.
Od dziwnego kolegi z klasy do chłopaka.
Słucham?
Otis jest dziwny? Pod jakim względem?
Najważniejsze, że zwrócił na siebie jej uwagę.
ZADZWOŃ DO MNIE. PRZEPRASZAM.
Pamiętasz, Gordon?
Jak to było być w ich wieku?
Pamiętam. Tyle, co my wszyscy.
Zakres wspomnień z dzieciństwa zależy od...
interpretacji i skojarzeń związanych z danymi przedmiotami.
Jezu, Gordon.
Pytał, czy pamiętasz
uczucie niewinnego szczęścia.
Tak.
Pamiętam dziecięcą radość.
A nawet taką, gdy już byłem dorosły.
Mieszkam ze wszystkimi członkami mojej rodziny,
w tym z dziadkiem i prababcią Bibbie,
która jest najstarszym człowiekiem na świecie.
Teraz sobie śpią.
To moje zdjęcie z dzieciństwa.
Leżę na kocu i się nie ruszam.
Prababcia uważa, że nic lepszego w życiu nie zrobiłam.
Hej.
Kto wie?
Może jednak mam z czego być dumna.
To moi rodzice w dniu ślubu.
Dziwne.
Chcesz zagrać w grę?
Mogę.
Musisz uratować swoją rodzinę i wrócić na ulice.
POZIOM ŻYCIA: 25
Przejeżdżasz niewinnych ludzi na chodniku.
Nie szkodzi.
Zabij jak najwięcej złych, żeby nabić punkty.
Dobra.
Jestem jego ulubienicą.
Prawda, dziadku?
Pewnie.
Ja też robię zdjęcia.
Głównie wiewiórkom.
Wiem, dziadku.
Ale ja kręcę filmik.
Czekaj.
Wytrzyj ręce.
No dobra.
Grajmy.
Twoja kolej.
Kolor się zgadza.
Ale to czwórka karo.
Musisz zagrać karo na karo.
A na czwórkę można zagrać tylko piątkę albo trójkę.
Wiemy tylko trochę.
Co?
Rób to, co cię uszczęśliwia.
Dobra.
Trzeba cię przebrać, dziadku?
Możliwe.
No dobrze.
Czym się zajmujesz, Gordon?
Dbam o rodzinę, jak tylko potrafię.
Ale ostatnie wydarzenia każą mi myśleć,
że w pewnych kwestiach mogłem zawieść.
A kto nie?
Ale z tym można żyć.
No nie? Z ogólnym rozczarowaniem.
Wydaje nam się, że dziecko wszystko naprawi.
Ale wszystko pozostaje prawie takie samo.
Nasze dzieci nie są dla nas rozczarowaniem.
Ani trochę.
Mam nadzieję, że Priscilla poważnie podejdzie do nauki i dostanie się
do dobrego college’u.
Może nie dałeś jej nabrać pewności siebie.
Bo któż mógłby się z tobą równać?
Całe dnie sypiesz faktami z rękawa.
Nie twierdzę, że czasem nie bywa trudna.
Od urodzenia.
Ciekawe, skąd jej się wzięło to wieczne niezadowolenie.
Ludzie, to impreza dla dzieci.
- Spróbujmy... - Dean,
ich szczerość cię krępuje?
Boisz się, że będziemy musieli mówić o tobie i Rogerze
i waszych nocnych treningach?
Nie będę teraz o tym rozmawiać.
- Jesteś pijana. - Pewnie, że jestem.
Każdy normalny by się upił.
Mamo, mogę już otworzyć prezenty?
Pewnie.
Tato, potrzymaj go.
MÓWIŁAM, ŻEBYŚ DAŁ MI SPOKÓJ! NIE CHCĘ DZWONIĆ NA POLICJĘ!
To...
stara znajoma ze studiów.
Zrobione.
Teraz podnieś nogę, dziadku.
Nie tę, drugą.
Dam sobie radę sam.
Wystarczy, że podniesiesz...
Priscilla!
Dam sobie radę.
Dziękuję, kochanie.
Sam ją zapakowałem.
Jest wyjątkowa.
To podpowiedzi.
Tutaj jest napisane,
że trójka pionowo to „niedobra fasolka”,
a potem patrzysz na krzyżówkę, żeby sprawdzić, ile ma liter.
Dziewczyna, dużo mówi.
- Bethany. - Tak.
Potem patrzysz na krzyżówkę
i sprawdzasz, czy litery pasują.
Możesz napisać...
To ode mnie.
Tak!
Idź do swojego legowiska.
Optometria...
Copeland...
Nowy Jork...
Dobry pies.
Do zobaczenia.
Linda ma dość nieskromne podejście
do spraw rodzinnych.
W zasadzie to miła odmiana, gdy ktoś otwarcie
mówi o problemach małżeńskich.
To kobieta, z którą podobno chodziłem w college’u.
- Nie pamiętam... - Nie obchodzi mnie to.
Ostatnio nic cię nie obchodzi.
Przynajmniej zauważyłeś.
Powinnam być wdzięczna,
że chociaż w minimalnym stopniu
widzisz, że coś się ze mną dzieje.
Doskonale wiem...
Otie.
Caterinie spodobała się twoja specjalna krzyżówka?
Nie za bardzo.
Zerwała ze mną.
- Co? - Co?
Inny chłopak dał jej lepszy prezent.
Powiedziała, że teraz on będzie jej chłopakiem.
Kiedyś się nauczy, że rzeczy nie są najważniejsze.
Jesteś wspaniałym chłopcem.
Mama ma rację.
Pewnie czujesz się teraz okropnie.
- Ale... - Nie czuję się okropnie.
Byliśmy z Cateriną kochankami przez dwa tygodnie. Było super.
Nie martw się, mamo.
Obiecuję, że się nie zabiję.
Dziadku?
Wszystko w porządku?
Cholera!
Dziadku?
Dziadku!
Gdzie jesteś?
Dziadku?
Uciekłeś, co?
Nikomu nie powiem.
Dziadku?
Kurwa. Dziadku!
Dziadku.
No proszę.
Posiadówka na ganku.
Otie, wejdź tylnymi drzwiami i idź do swojego pokoju.
- Czemu... - Otie, idź.
Spieprzyliście sprawę.
Priscilla.
Spokojnie.
Powiedz, co się stało.
Nie.
Spieprzyliście sprawę.
Dziadek potrzebował domu opieki.
Dlaczego uznaliście, że dacie sobie z tym radę?
Dlaczego uznaliście, że ja dam sobie z tym radę?
Poprosił, żebym zostawiła go w łazience na pięć minut
i umarł.
Jeśli nie można zostawić kogoś na pięć minut,
to jasne, że nie da się samemu nim zająć!
Spieprzyliście to.
Powinniście to wiedzieć!
A teraz niech któreś z was zadzwoni po kogoś, kto go zabierze.
Tato.
Musisz powiedzieć babci.
Tak.
Obiad miał być dziesięć minut temu.
Gdzie wy byliście?
Chodzi o tatę, babciu.
Co się stało? Znów się przewrócił?
Nie w tym rzecz.
Chcę powiedzieć, że...
odszedł.
Zmarł.
- Rozumiem. - Dobrze.
IMPREZA URODZINOWA!
KAPLICA
Mój ojciec był artystą.
Pracował jako optometrysta, ale...
miał poczucie humoru i duszę artysty.
Inspirował mnie.
Pamiętam, że gdy byłem dzieckiem,
pomagał mi drążyć drewienka, żebym mógł sobie coś wydrukować.
W dzieciństwie zaszczepił mi miłość do sztuki.
Z biegiem lat
ustąpiła miejsca bardziej praktycznym kwestiom.
Był kochanym mężem, synem, dziadkiem i...
moim ojcem.
Anegdoty.
Niedawno przytrafiła mi się sytuacja,
przez którą zacząłem powątpiewać w swoje zdrowie psychiczne,
którego dotąd byłem pewien.
Szczerze mówiąc, myślałem, że postradałem zmysły.
Może postradałem, nie wiem.
Może to nie taka tragedia, jak mi się wydawało.
Może to błogosławieństwo.
Myślę, że od czasu do czasu wszyscy powinniśmy stracić rozum i znaleźć nowy.
Nie wierzę w Boga,
przepraszam, że mówię to w kościele, ale...
myślę, że...
Mam nadzieję, że ojciec jest teraz z moją matką.
Laurą.
I że jego umysł odpoczywa.
Hej.
Wiem.
Cześć, P.!
Dzień dobry, pani C.
Tak mi przykro.
Priscilla to moja przyjaciółka.
Jesteśmy praktycznie jak siostry.
Niedawno straciła dziadka.
Przyszłam złożyć kondolencje.
Trzymaj się.
To się nie dzieje naprawdę.
Nie wierzę, że Taylor dostała program.
Taylor.
- Przykro mi. - Nie rozumiem tego.
Najpierw Kyle, a teraz to?
Nawaliłam.
Wszystko robię nie tak.
Też się czasem tak czujesz?
Tak.
Mam prawie 20 lat
i zero osiągnięć.
Mam ładne włosy.
Mogłabym reklamować szampony.
Priscilla.
Masz do zaoferowania więcej niż włosy.
Na przykład?
Myślisz, że jestem w czymś dobra?
- Mamo! - Jestem pewna, że tak.
Każdy jest w czymś dobry.
Świetnie, ale nie masz co powiedzieć.
Mówiłaś, że interesuje cię moda.
Interesowała.
Interesuje.
Ale...
Nie mogę po prostu postanowić, że będę kolejną Rachel Zoe.
Racja. Musisz na to zapracować.
Mamo, nie rozumiesz.
Byłam pewna, że to moje przeznaczenie.
Każdy ma takie życie, jakie sobie wypracował.
Twórz własną rzeczywistość.
AKCEPTACJA
Wreszcie zebrałem jej rzeczy, żeby sprzedać je na pchlim targu.
Ale sam nakupowałem graty, które mi o niej przypominają.
Nie jestem gotowy się z tym pogodzić.
Claire?
Powiesz coś?
Nie mam ochoty nic mówić.
Dlaczego?
Bo jest wśród nas kłamca.
Poszłam do domu Jean oddać jej książkę, którą tu zostawiła.
Drzwi otworzył mężczyzna, który powiedział, że jest jej mężem.
Wyglądał mi na żywego.
Zdradziłam, nie kłamałam.
Zakochałam się w innym mężczyźnie.
Powiesił się.
Więc...
wskażecie mi grupę wsparcia, która do tego pasuje?
Nie?
Tak myślałam.
Pozmieniałam trochę faktów, ale mój ból jest równie prawdziwy.
To brzmi okropnie.
Ale powinnaś powiedzieć nam prawdę.
Poważnie?
Czy ktoś faktycznie chce słuchać prawdy?
Bo prawda to starzenie się, choroby,
śmierć i złamane serce.
To takie dziwne, że chciałam przed nią uciec?
Ale próbowałam to zrobić z kimś, kto chciał uciec jeszcze bardziej niż ja.
Prawda nie dba o to, czy jej chcemy, czy nie.
Po prostu istnieje.
Przepraszam, że nie byłam szczera.
Ale nie będę przepraszać za Jamesa.
Żałuję, jeśli kogoś zraniłam,
ale od lat nie zrobiłam nic bardziej szczerego.
Nie było żadnego przełomowego momentu.
O moim małżeństwie można by napisać śmiertelnie nudną książkę.
Ale w pewnym sensie zapomniałam, że mam jakąś wartość.
Czułam się nieistotna.
Niewarta porzucenia, niewarta ratunku.
Byłam czymś, co można postawić na półkę, żeby zbierało kurz.
Twórz własną rzeczywistość.
TWOJA WŁASNA RZECZYWISTOŚĆ
Może nie jesteśmy najbardziej wiarygodnymi narratorami
własnych opowieści.
Przynajmniej tych, które sami sobie opowiadamy.
Wszyscy jesteśmy postaciami w historiach innych ludzi.
Czasem mamy wrażenie, że nie jesteśmy niczym więcej.
Jeśli mamy szczęście,
coś przypomni nam, że to my sami
musimy wziąć sprawy we własne ręce,
a innym zostawić podsumowanie tego, jak wyglądało nasze życie.
DOŁĄCZ DO KLUBU KSIĄŻKI JEAN PIERWSZA LEKTURA: MOBY DICK
„Istnieje mądrość, która jest nieszczęściem,
ale istnieje też nieszczęście, które jest obłędem.
A jest w niektórych duszach orzeł z Catskill,
co zarówno potrafi znurkować w najczarniejsze rozpadliny,
jak też i wzbić się z nich znowu
i zniknąć w słonecznych przestworzach”.
KU PAMIĘCI VIRGINII ROBINSON SULLIVAN
27 MARCA 1919 – 8 CZERWCA 2018
Napisy: Małgorzata Fularczyk